ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ (Θέατρο-Μουσική-Εικαστικά)

Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια

τηλ. 2105242211-213

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 8.00 μ.μ.



Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος (με την συνεργασία της Μαίρης Τσαγκάρη)

Κοστούμια: Ελένη Παπανικολάου (Τα ρούχα του Βασιλιά)

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Μακιγιάζ, μαλλιά: Δημήτρης Δημητρούλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Τσεμπερλίδης

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Ρήγος

Ερμηνεύουν: Σεβάς Χανούμ: Κωνσταντίνα Μιχαήλ

                      Δημοσιογράφος: Γιάννης Τσεμπερλίδης

Σχεδιασμός προγράμματος: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς





Η Σεβάς Χανούμ χωρίς προσωπείο



 Σ’ ένα παλιό σπίτι, προσφυγικό, συνάντησα την Σεβάς Χανούμ, την Πρωτομαγιά του 1983, στη Θεσσαλονίκη.  Εμφανίστηκε μπροστά μου και ήταν σαν γυναικείο πρόσωπο σε πίνακα ζωγραφικής του Δημήτρη Λαλέτα. Φορούσε ταγιέρ και ήταν καθαρή, σπάνια. Είχα να κάνω με ένα πνεύμα των μουσών, της μοίρας των ανθρώπων που θέλουν να σου μιλήσουν για τη δόξα, το παρελθόν, το μέλλον∙ την καταστροφή που προς τα κει βαδίζουν σταθερά. Με βαθιά φωνή, μες σε καπνούς, δίπλα στον καφέ που μου σέρβιρε, μου μίλησε, διάφορες νύχτες, για την ζωή της, το πάθος της για το ρεμπέτικο. Το ’50, ’60, ’70 πέρναγαν από μπροστά μου. Η Νίνου, η Μπέλλου, ο Τσιτσάνης, ο Καλδάρας, ο Μπιθικώτσης… συνομιλητές της.  Η Ελλάδα του Βορρά, οι άνθρωποι του τραγουδιού, η πλατεία Ομονοίας, Βάθης όλα για το τραγούδι, το χαμό της. Οι έρωτές της, ο Καζαντζίδης, η μάνα του, ο παρολίγον γάμος τους, η αρρώστιά της, τα βάσανά της, το παιχνίδι με τον θάνατο. Ένα γνήσιο ποιητικό πρόσωπο μου άνοιγε την καρδιά του. Κι εγώ έκανα το πορτραίτο του μες σε φωτιές και συντρίμμια μιας ζωής που κυλάει αδιάφορη αφήνοντας τα πλάσματά της στην άκρη.

Μέσα σε τάφο βαθύ, χωρίς οίκτο.



                                                                                                                 Γιώργος Χρονάς      

Jean – Luc Marion

Επιπροσθέτως

Φαινομενολογία και Θεολογία

Εις.-Μτφρ. Γιώργος Γρηγορίου

Εκδόσεις Πόλις, σ.330,

ΘΩΠΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

ΣΤΟΝ 21^Ο ΑΙΩΝΑ

Από τον Βασίλη Ζηλάκο

Μ’ όλα τα μάτια της κοιτά η πλάση/το Ανοιχτό./Μόνον τα δικά μας τα μάτια λες/κι ανεστραμμένα είναι κι εντελώς την περιβάλλουν/σαν παγίδες γύρω απ’την ελεύθερη της έξοδο.

R.M. Rilke, Duineser Elegien, μτφρ. Σ. Σελαβής

Ο Ζαν-Λυκ Μαριόν είναι ο επιφανέστερος σήμερα εκπρόσωπος της γαλλικής φαινομενολογικής σχολής και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους φιλοσόφους της εποχής μας. Γεννήθηκε το 1946 και είναι μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, όπου διαδέχτηκε τον Emmanuel Levinas ,και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, όπου διαδέχτηκε τον Paul Ricoeur. Eπίσης είναι διευθυντής του Κέντρου Καρτεσιανών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και πρόεδρος του Ινστιτούτου Φιλοσοφικών σπουδών «Enrico Casteli». Tα ενδιαφέροντα του περιστρέφονται γύρω από την ιστορία της φιλοσοφίας και πιο συγκεκριμένα γύρω απο την καρτεσιανή σκέψη. Επιπλέον, ασχολείται με τη θεολογία την οποία αντιμετωπίζει ως προνομιακό συνομιλητή της φιλοσοφίας και αναγκαίο ορίζοντά της κάθε φορά που αυτή εκθέτει τον εαυτό της στα όρια της. Βλέπει, τέλος, τη φαινομενογία ως τη μη δογματική εκείνη μέθοδο που περιγράφει τα φαινόμενα και αποπειράται συγχρόνως να αναδείξει όσα παραμένουν αφανή παρά την ορθολογικότητά τους. Ο ίδιος εντάσσει τον εαυτό του στην κλασσική σχολή της φαινομενολογίας, αλλά πιστεύει ότι διευρύνει τη δίοδο που άνοιξε ο Husserl και συνέχισε ο Heidegger. Το ανά χείρας βιβλίο δίνει στους αναγνώστες την αφορμή να εξετάσουμε τη συνεισφορά του στον τομέα αυτόν της φολοσοφίας, και να δούμε πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη σχέση του με τη θεολογία.

Το βιβλίο είναι η συνέχιση και η ολοκλήρωση μιας τριλογίας όπου ο Μαριόν επωμίζεται και εξετάζει την θέση ότι η μοναδική προσέγγιση που επιτρέπει την πραγματωση του χουσερλιανού στόχου για επιστροφή «στα ίδια τα πράγματα», είναι εκείνη που ξεκινάει από την δωρεά του φαινομένου. Τα βιβλία αυτά φέρουν τους τίτλους Reduction et donation, recherches sur Husserl, Heidegger et la phenomenologie και Εtant donne. To πρώτο κυκλοφόρησε το 1989 ενώ το δεύτερο με διαφορά εννέα χρόνων, το 1997.

Η κριτική προσέγγιση του Μαριόν στις δύο αυτές πραγματείες σχετίζεται με την φαινομενολογική αναγωγή, την κίνηση δηλαδή από τη φυσική στη φαινομενολογική στάση, που προτάσσει τον περιορισμό της αποβλεπτικότητας μας από όλα ανεξαιρέτως τα πράγματα στον κόσμο σε μία στόχευση που επικεντρώνεται αυστηρώς και μόνο στην ίδια την αποβλεπτική μας ζωή με τα σύστοιχα αντικείμενα της και τον σύστοιχο κόσμο της.

Ο Μαριόν ισχυρίζεται ότι τόσο ο Χούσερλ όσο και ο Χάιντεγγερ απέτυχαν να αναπτύξουν μια φαινομενολογία της επιστροφής στα ίδια τα πράγματα γιατί ενώ κάθε μορφή συγκρότησης απο ένα υποκείμενο προ’υ’ποθέτει την εμφάνιση του φαινομένου, στην πράξη τα συγκροτημένα αντικείμενα όντα και αντικείμενα του κόσμου μας δεν είναι παρά επελεύσεις του ανάγοντος υποκειμένου.

Καθώς ο Χούσερλ άνοιξε με τη φαινομενολογία του ένα δρόμο πέραν της μεταφυσικής, μέσω της αναγωγής των αντικειμένων στο υπερβατολογικό Εγώ (πρωταρχική αντικειμενικότητα), και ο Χάιντεγγερ επαναπροσδιόρισε τα όντα στο Dasein , ο Μαριόν έτσι διερωτάται για τη δυνατότητα μιας αναγωγής πέρα από την αντικειμενικότητα και τον ορίζοντα του είναι, σε μια προοπτική ή έσχατη μορφή αναγωγής που θα πραγματώνεται «ως δωρεά-ανώνυμη, και που έχει να κάνει με τα πράγματα του καθαρού δοσμένου,» που με αυτόν τον τρόπο καθιστά δυνατή την αντικειμενικότητα και την οντικότητα. Με άλλά λόγια, θεωρεί ότι η φαινομενικότητα κάθε φαινομένου δεν είναι αποτέλεσμα μια αιτίας αλλά πραγματοποίειται μέ και μέσα στη δωρεά του στην εποπτεία. Το αξίωμα του είναι: «όση αναγωγή τόση δωρεά.» Πώς όμως καταδεικνύει το αξίωμα αυτό μέσα στα ίδια τα πράγματα;

Στο Etant donne συγκροτεί μια νέα κατηγορία φαινομένων, μια κατηγορία σε αντιπαλότητα προς τα κοινά φαινόμενα, αυτή των κορεσμένων φαινομένων. Τα φαινόμενα τούτα έχουν κορεστει από δωρητική εποπτεία, και άρα ξεπερνούν κάθε περατό εννόημα ή ορίζοντα που το υποκείμενο θα ήθελε να τους επιβάλει. Όπως ο ίδιος λέει, στα κορεσμένα αυτά φαινόμενα, «η εποπτεία κατακλύζει πάντοτε την προσμονή της απόβλεψης», «η δωρεά όχι μόνο περιβάλλει εξ ολοκλήρου τη φανέρωση, αλλά ξεπερνώντας την, τροποποιεί τα κοινά της χαρακτηριστικά», και ως εκ τούτου ονομάζονται παράδοξα γιατί συμβαίνουν «παρά την εμφάνιση», γιατί «η ορατότητα της εμφάνισης αναδύεται...κόντρα στο ρεύμα της απόβλεψης.»

Η κατηγορία των κορεσμένων φαινομένων υπερβαίνει τις τέσσερεις θεμελειώδεις αρχές του καθαρού νου, όπως αυτές εκτίθενται στην Κριτική του Καθαρού Λόγου, τις αρχές (κατηγορίες) της ποσότητας (ενότητα, πολλότητα, ολότητα), της ποιότητας (πραγματικότητα, άρνηση, περιορισμός), της σχέσης (ενύπαρξη και αυθύπαρξη, αιτιότητα και εξάρτηση, κοινωνία ή αλληλεπίδραση ανάμεσα στο ποιούν και το πάσχον), και της τροπικότητας (δυνατότητα-μη δυνατότητα, υπάρχειν-μη υπάρχειν, αναγκαιότητα-τυχαιότητα). Έτσι, το κορεσμένο φαινόμενο είναι αστόχευτο κατά την ποσότητα, ανυπόφορο κατά την ποιότητα, απόλυτο κατά τη σχέση και ακοίταχτο κατά την τροπικότητα.

Πρώτον, είναι αστόχευτο γιατί είναι μια «στιγμία σύνθεση», δεν μπορεί δηλαδή να είναι στόχασμα στηριγμένο στη διαδοχική σύνθεση των κατ’ιδίαν μερών του, αλλά κάτι περισσότερο εν’ εαυτώ. Ο φιλόσοφος αναφέρει ως παραδείγμτα τα φαινόμενα της έκπληξης, της κυβιστικής ζωγραφικής και του ιστορικού συμβάντος.

Δεύτερον, είναι ανυπόφορο γιατί «η ένταση της πραγματικής εποπτείας ξεπερνά όλες τις εννοιακές προσλήψεις της αντίληψης,» και ως εκ τούτου «η αντίληψη δεν μπορεί, όχι μόνο να προκαταλάβει πλέον αυτό που πρόκειται να δεχτεί από την εποπτεία, αλλά κυρίως δεν είναι δυνατόν να υποφέρει τα πιο υψηλά μεγέθη της.» Ως παράδείγμα εδώ φέρει το είδωλο, τον πίνακα της ζωγραφικής ή το έργο τέχνης εν γένει.

Τρίτον, εμφανίζεται ως απόλυτο κατά την κατηγορία της σχέσης, γιατί δεν υποκύπτει στις αναλογίες της εμπειρίας, και άρα εντελώς ανυπόθετο, αφού δεν εξαρτάται από οιονδήποτε ορίζοντα ή σχεσιακή εμπειρία. Ο Μαριόν εδώ χρησιμοποιεί το παράδειγμα της σάρκας της οποίας τα παθήματα παραπέμπουν μόνο στον εαυτό της –γιατί πάσχει πρωτίστως εν εαυτή και αφ’εαυτή-, κι έτσι αντίθετα με το ιστορικό συμβάν, «δεν δείχνεται παρά μόνο αυτοδιδόμενη».

Τέλος, είναι ένα φαινόμενο ακοίταχτο γιατί δεν εκφράζει καμία σχέση προς τη γνωστική ικανότητα όπως συμβαίνει με τις καντιανές κατηγορίες του τρόπου.

Αυτές, ισχυρίζεται ο Μαριόν, προκαλούν την αλλοτρίωση του φαινομένου επειδή αυτό στερείται «φαινομενικής αυτονομίας εφ’όσον αρνείται, σύμφωνα με τις κατηγορίες της τροπικότητας, να δοθεί σ’ αυτόν που θα έρθει να το δει», και έτσι «αφήνεται να συγκροτηθεί από εκείνον που προηγείται αυτού και το προβλέπει. Τί όμως συμβαίνει όταν ένα φαινόμενο δεν συναρτάται με τη δύναμη της γνωστικής ικανότητας του Εγώ; Ο Κάντ θα έλεγε ότι ένα τέτοιο φαινόμενο δεν θα εμφανιζόταν καν. Ο Μαριόν όμως αντιτάσει: η αδυνατότητα αντικειμενοποίησης δεν συνεπάγεται την αδυναμία οποιασδήποτε εμφάνισης, γιατί ένα κορεσμένο φαινόμενο μπορεί να είναι ορατό αλλά να μην κοιτάζεται - να μην αποτελεί αντικείμενο παρατήρησης - όταν επιβάλλεται στο βλέμμα με την πλησμονή της εποπτείας, και, άρα, όταν δεν ανάγεται στην όρους της εμπειρίας. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι το Εγώ που συγκροτεί το φαινόμενο αλλά το Εγώ που αισθάνεται ότι συγκροτείται απ’ αυτό . Αυτό τον τελευταίο τύπο ο Μαριόν θα τον ονομάσει εικόνα που «δεν προσφέρει κανένα θέαμα στο βλέμμα ούτε και ανέχεται το βλέμμα κανενός θεατή, αλλά τουναντίον, με την σειρά της απευθύνει το δικό της βλέμμα επάνω σ’όποιον την αντιμετωπίζει,» ενώ «ο παρατηρών παίρνει τη θέση του παρατηρούμενου.» Είναι «το βλέμμα του άλλου» που «δεν σου δίνεται για να το δεις αλλά για το αντέξεις».

Εδώ εγείρεται το κρίσιμο ερώτημα:μπορεί το κορεσμένο φαινόμενο, μέσω των τεσσάρων τύπων του, να αγγίξει ένα maximum; Tο ερώτημα αυτό συμφύεται με την υπόθεση του Θεού. Επαναθέτοντας το μορφοποιείται ως: μπορεί η φαινομενικότητα να φτάσει σε αυτό το σημείο, ή, είναι δυνατή μια τέτοια φαινομενικότητα; Η αναζήτηση του ερωτήματος αυτού, ισυχυρίζεται ο Μαριόν, προ’υ’ποθέτει ότι: το έσχατον τούτο είναι ένα φαινόμενο, και, δεύτερον, ότι παραμένει ως τέτοιο η τελευταία δυνατότητα. Ο Μαριόν πιστεύει ότι αυτοί οι δύο όροι πληρούνται στο φαινόμενο της αποκάλυψης, γιατί σε αυτό ενυπάρχουν οι τέσσερεις προαναφερθέντες τύποι: η αποκάλυψη δίνεται ως ιστορικό συμβάν, ως είδωλο, ως σάρκα και ως εικόνα (πρόσωπο). Κατά συνέπεια υπάρχει σαν ένας δεύτερος βαθμός κορεσμού και σαν το παράδοξο μιας δυνατότητας και μόνον ως τέτοιας. Συνοπτικά, ο γάλλος φιλόσοφος πιστεύει και τεκμηριώνει την άποψη ότι στην μορφή του Χριστού βρίσκουμε τους τέσσερεις τύπους του κορεσμένου φαινομένου και την ένταση του.

Είναι σε αυτό το σημείο που ολοκληρώνεται η μακρα πορεία του Μαριόν από την πρώτη πραγματεία στη δεύτερη. Δεν είναι όμως τυχαίο ότι τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2001, εκδίδεται το εξίσου σημαντικό πόνημα Επιπροσθέτως. Για να εξυγιάνει και να διευρύνει σε αυτό τις θέσεις που είχε ήδη αναπτύξει στα δύο προηγούμενα βιβλία του πάνω στην έννοια του κορεσμένου φαινομένου του δοσμένου της δωρεάς, και της αποκάλυψης. Η κρισιμότητα έγκειται πάντα στην εξής στόχευση:να απαλλαγεί η φαινομενολογική σκέψη από τα προβλήματα που εγείρουν στον στοχασμό οι έννοιες της κενής και της πεπληρωμένης απόβλεψης (Παρουσία και Απουσία), επανακαθορίζοντας το υποκείμενο ως τον μάρτυρα της δωρεάς (παραδομένος-adonne).

Το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου μπορεί να διαβαστεί σαν ένα εγκώμιο του συγγραφέα στην παράδοση της φαινομενολογίας. Oυσιαστικά μέσα σε αυτό δίνεται η ώθηση για τα επόμενα πέντε που ανατέμνουν την κεντρική προβληματική του. Ο Μαριόν έχει την άποψη ότι ούτε ο Αριστοτέλης με την ουσία, ούτε η causa των Μεσαιωνικών ή η νόηση του Καρτέσιου και του Καντ μπορούν να προσεγγίσουν τις αλήθειες στις οποίες στοχεύουν. Επίσης όμως διατείνεται ότι η οδός για την πρώτη φιλοσοφία δεν είναι κλεισμένη ή αδιέξοδη, αλλά μας την δείχνει η φαινομενολογία ως έμπρακτη μαρτυρία του αξιώματος «όση αναγωγή, τόση δωρεά. Το ερώτημα συνεπώς είναι: πώς θα μπορούσε να διασφαλισθεί η προεξάρχουσα θέση της φαινομενολογίας ως πρώτης φιλοσοφίας αν δεν έχει δειχτεί εκ των προτέρων ότι το φαινόμενο διατηρεί αφ’εαυτού το μέτρο της ελευθερίας στην φανέρωσή του. Ο Μαριόν θα πεί και θα προσπαθήσει να επικεντρώσει όλη την προσοχή του σε αυτό: το ανθρώπινο υποκείμενο όχι ως κάποιο υπερβατολογικό ή εμπειρικό Εγώ αλλα ως το παραδομένο ή έκδοτο στο αυτοδιδόμενο φαινόμενο, που μέσω αυτού υποδέχεται τον εαυτό του. Και βάσει της θέσης αυτής θα ολοκληρώσει την έκθεση των κορεσμένων φαινομένων αντιστρέφοντας εκ νέου τις καντιανές κατηγορίες και ακόμα, δοκιμάζοντας ένα άλμα προς την θεολογία για να δείξει ότι το φαινόμενο της αποκάλυψης μπορεί να διατηρήσει την δυνατότητα να δίνεται μέσα σε μια εποπτεία, ως δηλαδή ένα αντικείμενο ενεργεία παρόν για εμάς κι όχι ως απόβλεψη εν τη απουσία του.

Τα σοβαρά προβλήματα των δύο χωρών δεν στάθηκαν εμπόδιο να πραγματοποιηθεί και φέτος όπως κάθε δύο χρόνια ο σημαντικός θεσμός των Καβαφείων. Ένας θεσμός ο οποίος ξεκίνησε το 1983 και που έχει σαν στόχο την ανάδειξη και την μελέτη του έργου του σπουδαίου Αλεξανδρινού ποιητή αλλά και την σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας και Αιγύπτου. Εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων της Ελλάδας και μόνιμης πολιτικής έντασης της Αιγύπτου, τα 12α Καβάφεια έλαβαν χώρα μεταξύ 12 και 14 Δεκεμβρίου 2011 στο Κάιρο για την απονομή των Διεθνών Βραβείων «Καβάφη», και στην Αλεξάνδρεια για το καθιερωμένο λογοτεχνικό συμπόσιο και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις.

Την απονομή των βραβείων στην Μικρή Αίθουσα της Όπερας του Καϊρου εγκαινίασε το βράδυ της Δευτέρας 12 Δεκεμβρίου ο πρέσβης της Ελλάδας στην Αίγυπτο κ. Χριστόδουλος Λάζαρης ενώ ο αιγύπτιος υφυπουργός πολιτισμού και ποιητής  κ. Χοσάμ Νασσάρ εξήρε την μακρόχρονη φιλία και τον αλληλοσεβασμό που συνδέει τους δύο λαούς. Τα βραβεία «Καβάφη» δίνονται πάντα σε δύο ποιητές και σε δύο πεζογράφους Αιγυπτίους και Έλληνες αντίστοιχα, και σ’ έναν μεταφραστή, σύμφωνα με την κρίση  δύο επιτροπών, μιας αιγυπτιακής και μιας ελληνικής. Φέτος, η αιγυπτιακή επιτροπή της οποίας πρόεδρος ήταν ο κ. Νασσάρ απένειμε βραβείο ποίησης στον Αμίν Χαντάτ, πολυσχιδή προσωπικότητα με μεγάλη λογοτεχνική δραστηριότητα που συμπεριλαμβάνει ακόμα και στίχους τραγουδιών της επανάστασης του περσινού Γενάρη, ενώ το βραβείο πεζογραφίας απενεμήθη στην συγγραφέα και ακτιβίστρια Άχνταφ Σουέιφ, γνωστή παγκοσμίως για το βιβλίο της «Ο χάρτης της Αγάπης». Δύο επιλογές που εκπλήσσουν, αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμα εκκρεμούν τα περισσότερα από τα αιτήματα των νέων που βγήκαν στους δρόμους πέρυσι και που εξακολουθούν να σκοτώνονται στην πλατεία Ταχρίρ. Τέλος, βραβείο μετάφρασης δόθηκε στον  Μπεσίρ Ελ Σεμπάι ο οποίος μεταφράζει από τη ρωσική, τη γαλλική και την αγγλική λογοτεχνία, ενώ δικό του πόνημα ήταν και ένας μικρός τόμος με ποίηση Καβάφη που μας διανεμηθεί κατά τη διάρκεια της τελετής. Η ελληνική επιτροπή, της οποίας πρόεδρος ήταν ο κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, απένειμε βραβείο ποίησης για το σύνολο της δουλειάς του στον Γιώργο Χρονά και το βραβείο πεζογραφίας στον Δημήτρη Στεφανάκη για το ιδιαίτερα επιτυχημένο του μυθιστόρημα «Μέρες Αλεξάνδρειας». Δόθηκαν και δύο τιμητικά βραβεία. Στον γιατρό και καθηγητή κ. Στέφανο Γερουλάνο για την συμβολή του στην διάδοση του έργου του Κωνσταντίνου Καβάφη, όπως ήταν πριν μερικά χρόνια όταν επιμελήθηκε την έκθεση με τίτλο « Νομίσματα και ποίηση: Ο Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933)» στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης, η οποία παρουσιάστηκε και στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Επίσης,  στον ποιητή Ρεφάατ Σαλάμ, ο οποίος είχε παραλάβει το  βραβείο «Καβάφη» το 1993 αλλά τώρα τιμήθηκε για τη μεταφραστική του δουλειά για τα  Άπαντα του Καβάφη που εκδόθηκαν πρόσφατα από το Δημόσιο Οργανισμό Κέντρων Πολιτισμού.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με ένα εκτενές αφιέρωμα στον απόντα Κωστή Μοσκώφ ο οποίος ως Μορφωτικός Σύμβουλος της Ελληνικής Πρεσβείας του Καϊρου από το 1991 μέχρι το θάνατο του το 1998 έδωσε μεγάλη σημασία στον θεσμό αναβαθμίζοντας τον και συμπληρώνοντας τον με το λογοτεχνικό συμπόσιο. Μίλησαν φίλοι του, όπως η συγγραφέας και δημοσιογράφος κα Χάλα Ελ Μπάντρυ, και τέλος προβλήθηκε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ. Παρουσία της συζύγου του κας Πόπης Μοσκώφ, παρουσιάστηκε από τον κ. Χρίστο Παπαδόπουλο, διευθυντή του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καϊρου και την πολιτιστική σύμβουλο της πρεσβείας κα Μαριλένα Γρίβα  το πρώτο αντίτυπο του δίγλωσσου βιβλίου «Κωστής Μοσκώφ» το οποίο συνέταξε η τελευταία και μετέφρασε στα αραβικά ο βραβευμένος με το βραβείο «Καβάφη» για μετάφραση του 2009, κ. Σαμουήλ Μπισάρα.

Η βραδιά έκλεισε με ρεσιτάλ μελοποιημένων ποιημάτων του Κωνσταντίνου Καβάφη από τον Δημήτρη Μητρόπουλο, που ως  γνωστό είναι και η μοναδική απόπειρα μελοποίησης ποιημάτων του που πρόλαβε να ακούσει ο ίδιος ο ποιητής εν ζωή. Τα «10 Inventions για φωνή και πιάνο» εκτέλεσε ο πιανίστας Θοδωρής Τζοβανάκης και ερμήνευσε η μέτζο Αγγελική Καθαρίου.

Την επόμενη ημέρα, Τρίτη 13 Δεκεμβρίου, αφού όλοι οι συμμετέχοντες μεταφερθήκαμε στην Αλεξάνδρεια, οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με τα εγκαίνια της έκθεσης της μόνιμης συλλογής έργων τέχνης του Μουσείου Καβάφη στους χώρους του  Αβερώφειου όπου στεγάζεται το παράρτημα του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.  Ο διευθυντής του Ιδρύματος κ. Μανώλης Μαραγκούλης καλωσόρισε ένα πλήθος κόσμου -πάροικοι, ελληνομαθείς Αιγύπτιοι, καλεσμένοι και βραβευμένοι από την Ελλάδα-, παραδίδοντας στον πρέσβη κ. Λάζαρη και στον πρόξενο μας στην Αλεξάνδρεια κ. Χρήστο Καποδίστρια, το ψαλίδι για την κοπή της κορδέλας του εκθεσιακού χώρου. Η πρώτη πτέρυγα παραχωρήθηκε στο Κροάτη ζωγράφο Τανισλάβ Μαριάνοβιτς. Παράλληλα έγινε και η αποκάλυψη του πορτρέτου του ποιητή από την Θεσσαλονικιά ζωγράφο Δήμητρα Καμαράκη.

Την  Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου,  Έλληνες και Αιγύπτιοι συναντηθήκαμε  σε μια από τις αίθουσες συνεδρίων της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης όπου ο Καβαφιστής κ. Δασκαλόπουλος προλόγισε και συντόνισε την ημερίδα – συμπόσιο. Αφού έκανε μια αναδρομή της πορείας του Κωνσταντίνου Καβάφη και της διεθνούς του αναγνώρισης και αξίας, έδωσε τη σκυτάλη στον κ. Γερουλάνο ο οποίος μας αποκάλυψε τα μυστικά πίσω από τις ενδελεχείς και υψηλής ακρίβειας περιγραφές του ποιητή όταν αναφέρεται στα περί τα διακόσια ιστορικά πρόσωπα. Με βασικό του επιχείρημα ότι ο Καβάφης δεν μπορεί παρά να είχε πρόσβαση σε αρχαία νομίσματα τόσο της συλλογής του Ελληνορωμαϊκού Μουσείου της Αλεξάνδρειας όσο και των συλλογών εύπορων Ελλήνων της εποχής του, παρουσίασε με τη βοήθεια φωτογραφικού υλικού, πλήθος παραδειγμάτων σε αντιπαράθεση με στίχους. Την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση ακολούθησε ομιλία του κ. Στεφανάκη ο οποίος έκανε μια ανατομία του ποιητή «της σημειολογίας της ήττας και της παρακμής» όπως τον χαρακτήρισε. Τέλος, με την συνδρομή του κ. Σαμουήλ Μπισάρα, ο τιμημένος με το βραβείο «Καβάφη» 2009, Αλεξανδρινός ποιητής Ταλάτ Φουάτ μίλησε για την επιρροή του Καβάφη στην σύγχρονη αιγυπτιακή ποίηση. Ως εξέχων παράδειγμα ανέφερε έναν από τους κορυφαίους ποιητές της Αιγύπτου, τον Άμαλ Ντόνκολ, ο οποίος «δανείστηκε»  την καβαφική ειρωνεία, τις ιστορικές αναφορές και τη συμβολοποίηση της μυθολογίας, με ιδιαίτερη επιτυχία και στο δικό του ποιητικό έργο.

Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν ως είθισται, στο σπίτι – μουσείο Καβάφη επί της οδού Κ.Π. Καβάφη (οδός Λέψιους επί των ημερών του) όπου απαγγέλθηκαν ποιήματα του σε πολλές γλώσσες, αποδεικνύοντας την διεθνή απήχηση  του έργου του. Το ποίημα που ακούστηκε περισσότερο απ’ όλα, εκτός από τα Ελληνικά στα Αραβικά, στα Γαλλικά, στα Ιταλικά, στα Γερμανικά και στα Κροατικά, ήταν «Η πόλις». Ίσως δείγμα των καιρών που διανύουμε.

Τα 12α Καβάφεια που για μια ακόμα φορά ανέδειξαν τον σπουδαιότερο και γνωστότερο Έλληνα ποιητή, πραγματοποιήθηκαν από την Ελληνική Πρεσβεία στην Αίγυπτο με συνδιοργανωτές, το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καϊρου και το παράρτημα Αλεξάνδρειας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, χάρη στη συνδρομή και χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού της Αιγύπτου, του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας , των  Ελληνικών κοινοτήτων Καϊρου και Αλεξάνδρειας, των Ελληνικών Προξενείων Καϊρου και Αλεξάνδρειας, και του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού.